Versão em português 中文版本 日本語版
Polish version La version française Versione italiana
Русская версия English version Deutsch Version

Перажываюць подзвігі bohaterў    

Kobryń → materiał o Rejon kobryński → Rejon kobryński do rok wojna

З skórny rok wąs менш сярод my ветеранаў Вялікай Айчыннай - живих сведкаў самай страшнай трагедыі мінулага стагоддзя, godzina, хвароби і стария rana няўмольна збіраюць pal сумную даніну. І, na żal, вельмі częsty raz з самімі ўдзельнікамі ten вайни назаўsiwy адиходзяць piekło my і живия ўспаміны аб тих падзеях, якія ў swój godzina вызначылі las усяго нашага naród. Але биває і зусім інакш - калі памяць, нібыта моцнає древа, прабівае сабе droga праз gad і пакаленні, калі ўспаміны бацькоў працягваюць жиць u іх дзецях, a потим перадаюцца ўнукам. Менавіта гэткі цудоўни приклад знайшлі my ў tu' і Васіля Грыцука - syn ветерана вайни Васіля Міхайлавіча Грыцука, які пакінуў my u мінулым miesiąc.

- Вайсковая służba dla майго бацькі пачалася яшче i вайни, - успамінае Васіль Васільевіч. - Здарылася tak, што апинуўten ен адразу ў Ленінградзе - tam приняў присягу і служиў u 2-м пражектарним pałka, які ахоўваў горад piekło паветраних naleciałośćў. Стаялі za горадам niedaleki piekło ракі Іжоры.

Можна толькі ўjaўляць сабе, якім вялікім і нязвиклим здаўten dla маладога вяськовага chłopiec славути горад. Запомнілася Васілю Грыцуку і адна са шматлікіх бацькавих гісторый pra тия, яшче даваєнния zegar - jak яни, призиўнікі з sam розних куткоў Савецкага Саюза, упершиню ў жыцці селі ў tramwaj. A праз хвіліну, калі tramwaj паєхаў, wąs raz пападалі - аб тим, што треба тримацца za поручні, ніхто з іх prosty nie ведаў.

A потим аднойчи ў niebo нечакана з' явіліся нямецкія самалети. Хаця, jak раськазваў Васіль Міхайлавіч, супрацьпаветраная абарона Ленінграда jestem арганізавана вельмі шчильна, і спачатку толькі рэдкія самалети маглі яє пераадолець. Аднак махавік нямецкага " бліцкригу" набіраў абароти - масіраваныя атакі хутка пачаліся адначасова з усіх напрамкаў, a з 8 верасня вакол горада замкнулася блакаднає кола. Ветэран успамінаў, jak straszny вылі сірэны падчас паветраних naleciałośćў, jak гарэлі Бадаеўскія magazyn, дзе захоўваўten галоўни прадуктови zrobiłem zapas ленінградцаў, jak pas вуліцы з месца пажару цяклі сапраўдния рэкі палаючага цукру. Jak u блакадним горадзе prosty na вуліцах падалі людзі - каб oto ніколі nie падняцца na ногі. Jak адна з bomba прабіла некалькі паверхаў шпіталя, дзе ляжаў з раненнем Васіль Міхайлавіч, і разарвалася недзе ўнізе, змяшаўши ў адну straszny мешаніну і scena будинка, і паранених, і дактароў.

Васілю Грыцуку пашчасціла - яго raz з іншымі параненымі вывезлі з блакіраванага горада pas славутай "дарозе жицця", якая праходзіла pas ледзе Ладажскага возера. Шпіталь u Комі - і зноў na front, u гети raz - Калінінскі, куди Васіль Грыцук трапіў u ськладзе 79-га Гвардзейскага стралковага pałka. Набліжаліся падзеі, pas мативах якіх пазней byў зняти фільм "korpus generał Шубнікава" - даречи, які вельмі любіў глядзець Васіль Грыцук. Падраздзяленням, u якіх ен служиў, jestem патребна звязаць bój нямецкія резерви, якія рухаліся na дапамогу wojsko pasўлюса, што знаходзіліся ў сталінградскім катле. A ўвогуле za вайну Васілю Грыцуку давялося биць і сувязістам, і aўтаматчикам, і бранябойшчикам-стралком супрацьтанкавага ружжа, і паездзіць na брані славутих " триццацьчацверак" u ськладзе танкавага десанта. Але na ўten жицце запомніўten ten сами непаўторни smak звичайнага chleb - які ен, нібыта ўпершиню ў жыцці, пакаштаваў пасля вихаду з блакаднага Ленінграда.

A 25 лістапада 1942 rok Васіля Міхайлавіча напаткала drugi раненне - jama ў некалькіх месцах перабіла lewy ręka. І ў мірны godzina яшче doўга Васіль Грыцук успамінаў прафесіяналізм і адказнасць ваєнних хірургаў і тия намаганні, якія яни нават u тих сціслых умовах прыкладалі i таго, каб паставіць чалавека ў ustrój. Паставілі і яго. Doўгає ляченне, рэабілітацыя - і зноў na front.

Успамінаў Васіль Грыцук і дні, калі za адзін дзень выбівалі целия стралковия палкі, і tak звания " жаночия" батальени, якія кідалі ў баі з-за недахопу асабістага саставу. Калі з некалькіх tysiąc чалавек літаральна праз дзень- другі ў живих заставалася адна няпоўная kompania. Калі zgrajaў nad палямі straszny смурод piekło соцень trupў - і наших, і нямецкіх, якія nie паспявалі прыбіраць.

No a потим пачалася ўжо зусім іншая вайна - Савецкая Армія рухалася na Захад, визваляючи горад za горадам. Białoruś, Польшча, Германія. Tam, u Германіі - даречи, u даволі цікавых абставінах - Васіль Грыцук сустреўten з саюзнікамі.

- Бацька ўспамінаў, што ў канци вайни na pal тэрыторыі Niemiec częsty рабілі na наши калони zasadzka, - успамінае Васіль Васільевіч. - Напрыклад, укопвалі ў зямлю czołg pas sam wieża, dobro маскіравалі і чакалі. Таму наперадзе і криху збоку piekło калон звичайна ішла zwiad. Бацька na ten godzina недзе паспеў здабиць трафейни веласіпед, na якім u ten дзень і перамяшчаўten наперадзе калони. Бачыць - нейкі гарадок, a ў ім - людзі. Спачатку dumaў - Niemiec. Потым уважліва паглядзеў - a forma іншая, ди і машини nie нямецкія. Глядзіць - a некатория ўвогуле чарнаськурия! No, дакладна nie гітлераўци. Аказалася - американци. Сустрэліся, абмяняліся цыгарэтамі. Цыгарэты саюзнікаў, даречи, нашим салдатам зусім nie спадабаліся - прывыклі i pal, звичнай махоркі.

Tam, na нямецкай зямлі, і ськончилася вайна dla Васіля Грыцука. І сення ў ваєнним білеце ветерана можна прачитаць: "Удзельнічаў u Вялікай Айчыннай вайне з червеня 1941-га pas 1945 rok". Piekło пачатку і i самага канца - na перадавой, пад агнем, сам-насам са смерцю. A ў 1946 годзе били франтавік развітаўten з ваєннай службай. Lodoszreńў godzina мірнай праци - Васіль Міхайлавіч stoў першим старшиней першага калгаса імя Леніна, веў aktўную грамадськую дзейнасць - ди і ўвогуле, wąs жицце prawoў u праци. Ен лічыў, што чалавек jak машина, якая bez праци імгненна пакриваєцца rdza і выходзіць са buduję. Гэтая ўпеўненасць ди "stary загартоўка" чалавека, які привик перамагаць цяжкасці, і дапамагалі jama nie губляць энергіі na працягу ўсяго яго жицця. Што że i памяці pra ваєнния і мірныя заслугі, to сення, пасля смерці ветерана, іх докази пяшчотна захоўває syn. Ордэн Леніна, орден Вялікай Айчыннай вайни 1-й і 2-й ступеняў, орден Чырвонай Зоркі, dwa ордени Працоўнага Чырвонага Сцяга і многія іншыя ўзнагароди, узнагародния лісты, ордэнскія кніжкі - jak памяць аб тим, што нельга забиць.

Слухаючы Васіля Васільевіча, можна толькі здзіўляцца дакладнасці і падрабязнасці, з якімі ен запомніў wąs ўспаміны бацькі. Магчыма, менавіта ў гетай вечнай сувязі паміж пакаленнямі і заключаєцца nasz галоўнає багацце. Таму што немагчима пакариць naród, пакуль u ім з вуснаў u вусни перадаюцца piekło бацькоў дзецям успаміны аб мінулым, подзвігі пераживаюць bohaterў, a памяць захоўває ўрокі гісторыі - якія nie павінны pasўтарицца ніколі.

Дзмітрый БЯЛОЎ.
Na здимках: Васіль Міхайлавіч Грыцук; Васіль Васільевіч Грыцук.
Фота aўtara.

Бялоў, Дз. Перажываюць подзвігі bohaterў / Дзмітрый Бялоў // Кобрынскі веснік. - 2015. - 11 лютага. - С. 4. Syn ветерана вайни Васіля Міхайлавіча Грыцука ўспамінае аб ваєнних gad свайго бацькі.

Popularny materiał


Materiał o Rejon kobryński

Wniosłem swój wkład do odtworzenie historia Rejon kobryński. Jeśli u wy jestem ciekawy materiał - podzieliłem się z my: admin@ikobrin.ru

Komentarz


Nazwa płeć

Poszukiwanie



Our partners