Versão em português 中文版本 日本語版
Polish version La version française Versione italiana
Русская версия English version Deutsch Version

З przyjemnieўю i людзей   

Kobryń → materiał o Rejon kobryński → Rejon kobryński do rok wojna

Падзяка ў адрас старшыні райвиканкама Мікалая Кенды, начальніка ўpraўлення pas праци, занятасці і сацияльнай абароне Мікалая jakўчука, начальніка жилльова-експлуатацийнай służba КУШВП ЖКГ "Кобрынская ЖКГ" Пятра Маюка, начальніка Кобрынскага аддзела Дэпартамента ахови падпалкоўніка міліцыі Івана Хвірысюка, якая паступіла ў редакцию " КВ", nie магла застацца незаўважанай. Няма чаго граху таіць, nie tak oto częsty my zaўважаєм wąs добрає, што робіцца. A калі і zaўважаєм - ten, jak правіла, примаєм гета jak нешта належнає, нібыта by яно з' явілася sam сабою. A яшче людзі кажуць, што dla таго, каб цаніць дабриню, треба za pal жицце пабачиць kawał góra...

Пісьмо паклікала ў дарогу - і вось my ў гасцях u Аляксандры Іванаўни. Невялікі пакойчик, malutki куханька, зусім небагати інтэр 'ер. І - гаспадиня, якая, здаєцца, уся свеціцца piekło унутранай энергіі. І гета - u 89 гадоў...

Аляксандра Танкушына пабачила kawał. U 20 гадоў пачалося яє франтавоє жицце na Волхаўскім фронце - u 844-м батальене аерадромнага абслугоўвання, удзельнічала ў вызваленні Ленінграда. Задачы, якія виконваў батальен, былі самымі рознымі. Аляксандра Танкушына бачила, jak u straszny baj metr za metr адваєўвалі ў гітлераўцаў rodzony зямлю наши салдати, jak ірваліся фашысцкія bomba na славутай "дарозе жицця" Ладажскага возера... Яна памятає, jak даводзілася начаваць u неацеплених зямлянках - і колькі крыві каштавала даставіць u блакадни Ленінград машину з жиццева неабходним ładunek...

- Памятаю випадак, калі na Ленінградскі front приєхаў малади generał - здаєцца, прозвішча яго jestem Краўчанка, - успамінае Аляксандра Танкушына. - І, калі ja прысутнічала na камандним пункце, пателефанаваў, што вилятає з еськадрилляй колькасцю 13 самалетаў. Ja яшче тади здзівілася - jak tak, адкритим текстам?. A ен адказває - нічога страшнага, wróciłem праз 20 хвілін. Яшчэ спитаў: "no што, будзеш my чакаць, Шурачка"? Wstecz з усіх 13 - ці вярнуўten толькі адзін самалет. Загінуў і sam generał - nie паспеў рас- криць парашут. A праз некатори godzina i мяне прыйшлі - Краўчанку хацелі аб' явіць ворагам naród. Za тоє, што телефанаваў адкрита. Дапытвалі jak сведку і мяне - powiedziałem, што prosty ў чалавека nie jestem вопиту... Ен і byў такі - шчири і dobry. Ja паверылі - cały generał jestem адпраўлена ў Маскву.

A Аляксандру Танкушыну чакалі новия выпрабаванні. Oto na тэрыторыі Германіі яна літаральна апинулася na валасок piekło смерці - машина, u якой jadę raz з салдатамі і начхарчам, урезалася ў древа, загінуў вадзіцель...
Sam Аляксандра тади атримала страсенне мазгоў, пакалечила ręka і нагу. Аднак знайшла ў сабе сілы выйсці na дарогу і спыніць машину...

Сення pra тия zegar нагадваюць баявия ўзнагароди. Памяць захоўває кожни дзень вялікай вайни, якая dla Аляксандры Танкушынай ськончилася ў Германіі ў Дзень Перамогі. A пасля таго, jak адгрымелі святочния salut, урадженка Ціхвіна апинулася na Кобрыншчыне.

- Кожны rok na 9 maj атрымліваю віншаванні і падарункі, - ветліва ўсміхаючыся, раськазває Аляксанра Танкушына.

- Прыемна: nie забиваюць. A нядаўna бясплатна зрабілі nowy агароджу - згадзіцеся, dla мяне гета вялікая справа. Nie забиваюць pra мяне і ў Дэпартаменце ахови, дзе адпрацавала ў swój godzina 9 гадоў. Na święty приходзяць вучні 3-й і 6-й szkoła. Усім вялікае дзякуй.

Częsty приязджаюць і дапамагаюць дзеці. Syn Мікалай, заслужани летчик, камандзір pałka, a jednocześnie палкоўнік zrobiłem zapas, живе ў Харкаве - але, нягледзячи na гета, nie забиває pra маці, jak і другі syn, Віктар. A ў wolny godzina Аляксандра Танкушына займаєцца хатнімі нарихтоўкамі. 3даецца, што ў кватери разнастайния слоікі з апетытнымі разнасоламі стаяць літаральна ўсюди. Застаецца толькі пазайздросціць гетай незвичайнай жанчине za энергію і энтузіязм, з якім яна ставіцца i жицця, і яє przyjemnieў i ўсіх людзей.

Цудоўния ўражанні ў Аляксандры Іванаўни і piekło нашага Кобрына. 3 яє слоў, і syn паабяцаў прывезці з Харкава pal сям'ю, каб паглядзець na tuja пригажосць, якая створана ў горадзе. І, jak адзначає sam Аляксандра Танкушына, nie биць удзячним za ўten гета prosty немагчима.

Бялоў, Дз. З przyjemnieўю i людзей / Дзмітрый Бялоў // Кобрынскі веснік. - 2010. - 11 жніўня. - С. 2. Франтавое жицце 20-гадовай Аляксандры Іванаўни Танкушынай пачалося na Волхаўскім фронце.

Popularny materiał


Materiał o Rejon kobryński

Wniosłem swój wkład do odtworzenie historia Rejon kobryński. Jeśli u wy jestem ciekawy materiał - podzieliłem się z my: admin@ikobrin.ru

Komentarz


Nazwa płeć

Poszukiwanie



Our partners