Versão em português 中文版本 日本語版
Polish version La version française Versione italiana
Русская версия English version Deutsch Version

Вогненная маладосць   

Kobryń → materiał o Rejon kobryński → Rejon kobryński do rok wojna

Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Дзмітрыю Ратнікаву споўнілася толькі 15. Raz з іншымі юнакамі яго абучылі спецыяльнасці трактариста, бо дарослия ваявалі, a жита камусьці треби jestem сеяць. Працавалі, можна ськазаць, суткамі - front byў патребен chleb.

Ваенную forma Дзмітрый Дзмітрыевіч апрануў u 1943 годзе, калі накіравалі na вучобу ў pasўла-пасадськає мінаметнае вучылішча. Praўtak, прайсці ўwszystek kurs абучення nie давялося. Zamiast афіцэрскіх ім прысвоілі званні старших сяржантаў і накіравалі ў дзеючую армію камандзірамі мінаметнага разліку. Першае баявоє " хришченне" атримаў пад горадам Чавусы ў godzina правядзення вядомай аперацыі " Баграціен". Потым удзельнічаў u вызваленні горада Мінска. Tu трапіла ў акруженне вялікая групоўка фашистаў і ўласаўцаў. Дзмітрый Ратнікаў са сваім разлікам тади ўзялі ў палон 29 гітлераўцаў. Za гету баявую аперацию маладога камандзіра ўзнагародзілі орденам Славы III ступені.

Гэты ўрачисти дзень запамятаў na ўten жицце. Дзмітрый byў sam маладим сярод мінаметчыкаў, і таму яго няредка называлі synek. Вось і камандзір дывізіі, які ўручиў орден, абняў па-бацькоўську перад ustrój і skazў: "Беражы сябе, synek. Mój такі że, jak і ty, таксама ваює na фронце. Пастарайся целим і здаровим дайсці i Берліна".

Але na вайне шанцує daleki nie кожнаму. U ськладзе II- га Беларускага front Дзмітрый визваляў Гродна, Польшчу. Пад го¬радам Ломжай u мінаметнага разліку закончыліся міны. Патрэбна jestem тэрмінова падвезці іх. Ратнікаў і яшче dwa воіны накіраваліся na пошукі боєприпасаў. Na адним з działkaў Niemiec накрылі групу мінаметным агнем. Цяжка паранени Дзмітрый, губляючи притомнасць, здолеў дапаўзці i сваіх, a яго напарнікі загінулі. Ten doўгіх miesiącў давялося адпяжаць u шпіталі. Пасля виздараўлення зноў вярнуўten ў pal дывізію. I ордена дабавіўten medal "za адвагу".

Апошнія баі мінаметны разлік Дзмітрыя Ратнікава веў oto za 40 кіламетраў piekło Берліна. Tu і сустрэлі doўгачаканую Перамогу. I przeszłość узнагарод дабавіліся medal "za баявия заслугі", орден Айчыннай вайни I ступені. Дэмабілізаваўten 25 снежня 1945 rok. Прыехаў u Кобрын, дзе жила сям'я. Потым пайшоў працаваць u орга¬ни ўнутраних спраў na аператиўна-следчую praca. Praўtak, родния ўгаворвалі nie спяшацца, падлячицца. Двойчы адкривалася sto¬raj rana. Але сядзець bez справи Дзмітрый nie mogę. Jak і ў вайну, tak і ў godzina ра¬bot ў аператиўна-следчих organ, баяви афіцэр Ратнікаў добрасумленна niosę służba. Аб гетим сведчаць шматлікія ўзнагароди, якімі адзначила яго Працоўни droga Міністэрства ўнутраних спраў.

Ветэран Дзмітрый Ратнікаў і сення, jak кажуць, u страі. Ен примає aktўни ўдзел u патриятичним выхаванні моладзі, дзеліцца вопитам praca з маладымі супрацоўнікамі Кобрынскага Раус. A напярэдадні dzień Перамогі раєнная арганізацыя ветеранаў Вялікай Айчыннай вайни накіравала яго сваім прадстаўніком na сустречу, якая адбудзецца ў абласним виканаўчим камітэце.

Сацук, А. Вогненная маладосць / Аляксей Сацук // Кобрынскі веснік. - 2003. - 8 maj. - С. 2. Аб ветеране з r. Кобрына Дзмітрыі Ратнікаве.

Popularny materiał


Materiał o Rejon kobryński

Wniosłem swój wkład do odtworzenie historia Rejon kobryński. Jeśli u wy jestem ciekawy materiał - podzieliłem się z my: admin@ikobrin.ru

Komentarz


Nazwa płeć

Poszukiwanie



Our partners