Versão em português 中文版本 日本語版
Polish version La version française Versione italiana
Русская версия English version Deutsch Version

Нібыта na памяці крилах   

Kobryń → materiał o Rejon kobryński → Rejon kobryński do rok wojna

Lato 1941-га гукі вайни ціхім шептам дзе- нідзе адбіваліся ў паветри. Гаварыць pra вайну баяліся, але думкі, мітусліва- збянтежания, nie давалі спакою.

- Кожны дзень my чакалі нешта нядобрає, - успамінае Paweł Гілевіч. - ja ішоў 18-ти rok. Сям'я jestem вялікая - бацька Дзмітрый Іванавіч, маці Праскоўja Сяменаўna, dwa брати, дзве сястри, ди ja. Жылі przyjazny, nie бедавалі. Ціхенька між сабой пагаворвалі, што будзе вайна, але ўten że такі яє приход stoў нечаканасцю, бо ведалі pra міралюбівую палітыку ZSRR. A ворагі пакрисе рыхтаваліся...

Ранак nie абяцаў дажджлівага надвор'я, ні аб чим nie падазраваючи, горад спаў. Дальнейшыя падзеі, биццам абриўкі з памяці pasўла Дзмітрыевіча, які збірае ўспаміны pas крупінках, такіх каштоўних dla нашага godzina.

Jak zaraza, перад вачамі pasўстаюць тия дні, чужинци, piekło якіх горад напоўніўten нейкай нязвиклай, іншаземнай мовай. Разгубленыя, кабринчане назіралі, jak pas rodzony вуліцах, jak гаспадари, праязджалі na машинах, матациклах, апранутия па-ваєннаму фанабэрлівыя Niemiec.

Акупіраваны горад зажиў nowy жиццем, правілы диктавала nowy ўustrój. Вечарам нельга jestem выходзіць na вуліцу, з асцярогай хадзілі za прадуктамі. Паводле ўспамінаў pasўла Гілевіча, na плошчи Леніна знаходзілася нямецкая камендатура, менавіта адтуль давалі загади аб расстреле людзей.

A потим u Германію пачалі забіраць, асабліва моладзь. Pasўла Гілевіча мінавала doўгає развітанне з Радзімай, яго чакаў іншы droga.

- i вайни ja ськончиў 7 класаў пачатковай szkoła, dwa класи гімназіі і kurs краўца, u godzina акупацыі працаваў u майстэрні паляка. U 1944 годзе byў призвани ў армію, tam byў камандзірам разліку станкавага кулямета. Восенню, u godzina наступлення, пад Варшавай атримаў аськолачнає раненне, нагу виратаваць nie ўдалося. Taki страта нялегка пераживалася юнаком, a бацькі радаваліся, што syn вярнуўten дадому живи.

Kawał медалеў і орденаў упригожваюць грудзі ветерана. A ў вачах - дабриня, якая nie пакінула стомленає серца, цеплиней і пяшчотай адорває тих, хто побач.

Лесік, І. Нібыта na памяці крилах / Ірына Лесік // Кобрынскі веснік. - 2014. - 27 верасня. Kawał орденаў і медалеў упригожваюць грудзі pasўла Дзмітрыевіча Гілевіча з Кобрына - ветерана і інваліда Вялікай Айчыннай вайни.

Popularny materiał


Materiał o Rejon kobryński

Wniosłem swój wkład do odtworzenie historia Rejon kobryński. Jeśli u wy jestem ciekawy materiał - podzieliłem się z my: admin@ikobrin.ru

Komentarz


Nazwa płeć

Poszukiwanie



Our partners