Versão em português 中文版本 日本語版
Polish version La version française Versione italiana
Русская версия English version Deutsch Version

Іх вадзіла маладосць

Больш jak pasўстагоддзя аддзяляє my piekło ten жудаснай вайни. Але ludzki памяць назаўsiwy захавала падзеі вогненнага ліхалецця, ди і rana ветеранаў, што прайшлі праз гетає piekę, nie даюць забицца, выкінуць з памяці падзеі таго грознага godzina.

Nie забиває аб дарогах вайни і били франтавік Дзмітрый Дзмітрыевіч Ратнікаў. Аднак раськазваць аб вайне nie любіць. Магчыма, гетия ўспаміны примушаюць балюча сціскацца серца, яшче raz u myślenie развітвацца з таварышамі, магілы якіх засталіся na розних узгорках piekło Масквы i Берліна.

Дзмітрый Дзмітрыевіч i мабілізацыі na front dwa gad паспеў папрацаваць трактаристам u мтс. Oto ў мінаметным вучылішчы jama споўнілася толькі 17 гадоў. Lato 1944 rok маладога камандзіра мінаметнага разліку накіравалі na front пад Чавусы, што ў Магілеўськай вобласці. Tu ен приняў і перши bój. U гети godzina камандаванне наших wojsko праводзіла аперацию " Баграціен". Niemiec ўławka супраціўляліся і na ўчастку мінаметнай батарэі нават пацнснілі савецкія войскі криху wstecz. U ten летні дзень Д. Д. Ратнікаў raz з двума камандзірамі вырашылі падабраць nowy пазіцыю dla батарэі. Nie паспелі jak ślad адысці piekło распалаження часці, jak натыкнуліся na групу konny Niemiecў, якіх jestem rozżarzając трыццаці. Давялося приняць bój. Першых Niemiecў знішчылі trap aўтаматним агнем, a 21-го, u асноўним афіцэраў, захапілі ў палон. Za гети bój Дзмітрый Дзмітрыевіч атримаў pal першую ўзнагароду - орден Славы ІІІ- й ступені. Потым яго мінаметны разлік трапна знішчаў ворага пад Мінскам, na тэрыторыі Польшчы. Цяжкае раненне trzebaўга прикавала i шпітальнага łyżka маладога афіцэра. U санітарным поєздзе давялося праєхаць амаль усю Расію, i самай кітайскай мяжи. Падлячыўten і зноў u ustrój. Doўгачакани Дзень Перамогі сустреў нападалеку piekło Берліна, дзе савецкія войскі сустрэліся з амерыканскімі.

Вайна ськончилася, але Дзмітрый Дзмітрыевіч nie зняў афіцэрскія пагони. U 1946 годзе ен ідзе працаваць u Кобрынскі ГРАУС. Спачатку byў старшим інспектарам służba pas баявой падрихтоўци, потим перавялі ў крымінальны вишук. Цяпер oto na іншым фронце даводзілася nie raz ризикаваць жиццем, абараняючи мірны спакой людзей. Дзевяць гадоў працаваў намеснікам начальніка ГРАУС, a ў 1974 годзе яго праводзілі na заслужани адпачинак u званні падпалкоўніка міліцыі.

Але і пасля гетага энергічны чалавек Д. Д. Ратнікаў nie сядзеў bez справи. Ен дзесяць гадоў узначальваў арганізацыю ветеранаў аддзела міліцыі, byў, jak кажуць, na быстрыні жицця.

Цяпер били мінаметчык nie толькі kawaler ордена Славы ІІІ- й ступені. Na яго грудзях ззяюць орден Айчыннай вайни І- й ступені і 16 медалеў, сярод якіх асабліва видзяляєцца medal "za баявия заслугі". U музеі імя А. В. Суворава захоўваєцца Падзячнае пісьмо ветерану piekło імя marszałek Ракасоўськага.

Былы франтавік - bohater вайни Д. Д. Ратнікаў u жыцці prosty і сціплы. Яго паважаюць і суседзі, і билия саслужиўци, ен zaўsiwy жадани ў ветеранськай арганізацыі. 3 ім приємна пагавариць na розния теми. Praўtak, калі гаворка заходзіць аб вайне, аб яго асабістым укладзе ў Перамогу, Дзмітрый Дзмітрыевіч амаль zaўsiwy збянтежана змаўкає, a потим u задуменні гавориць: "Навошта каго-небудзь вилучаць, nie ja адзін каваў Перамогу. Prosty byў такі godzina, калі my, маладих, випрабоўвалі na стойкасць, адданасць Радзіме. Лепш давайце ўспомнім тих, хто аддаў pal жицце, каб вистаяць і перамагчи. Ganię ім будзе wieczny sława"!.

Сацук, А. Іх вадзіла маладосць./ А.Сацук // Кобрынскі веснік. - 1998. - 8 maj. - С. 2. Pra кабрынчаніна Дзмітрыя Дзмітрыевіча Ратнікава, ветерана Вялікай Айчыннай, bohater - арденаносца.

Popularny materiał


Komentarz


Nazwa płeć

Poszukiwanie



Our partners