Versão em português 中文版本 日本語版
Polish version La version française Versione italiana
Русская версия English version Deutsch Version

Каб мірна жиць, треба помніць

Напярэдадні dzień Незалежнасці Рэспублікі Białoruś ja завітала i ветерана Вялікай Айчыннай вайни Івана Лесняка з вескі Патрыкі. Ен чакаў мяне rozżarzając sam веснічак. Размясціўшися na лавачци пад вінаградам, Іван Аляксеевіч пачаў раськаз pra pal жицце.

Трапіў ja na front u 1944-м, u 18 гадоў, a i гетага, u godzina акупацыі, жиў u шматдзетнай сялянськай tu' і ў весци Шыповічы. Калі Кобрын вызваліла Чырвоная Армія, праз dwa дні атримаў павестку. Чыгунка jestem разбіта немцамі, прийшлося ісці ў Бярозу пешшу, менавіта адтуль my piekło' язджалі. 28 ліпеня, u дзень визвалення Брэста, мяне забралі ў армію і адправілі ў запасни pułk u горад Дзімітраў пад Масквой.

U лістападзе 1944-га артилерийськую дальнабойную бригаду, u якой Іван Аляксеевіч byў наводчикам 152 - міліметровай гармати, перакінулі na Нарвскі przyczółek, na I Беларускі front dla визвалення Усходняй Прусіі. Пасля з баямі пайшлі na Берлін. Перамогу Іван Лясняк сустреў u Патсдаме: "my крычалі "ўра", стралялі, пілі гарелку, u каго jestem(смяєцца), адним słowo - радаваліся". Tam ен праслужиў яшче шесць пасляваєнних гадоў.
- sam straszny dla мяне застаўten bój za Зяелаўскія вышыні пад Берлінам. Вораг якраз tam засеў, my цяжка jestem яго " викуриць", - гавориць Іван Аляксеевіч. - Вось тади marszałek Георгій chrząszczў викаристаў магутния пражектари, якія ў godzina начнога bój былі накіраваны na Niemiecў, асляплялі іх і дазвалялі my больш прицельна весці агонь. Ja taki częsty цягнуў sznur pal гармати, каб даць salwa, што нават ręka rozpuchnąłem.

Іван Лясняк прайшоў ваєнни droga bez раненняў. Na пінжаку ззяюць ордени і медалі. Самы дарагі - орден Айчыннай вайни II ступені. Акрамя гетага, есць медалі "za визваленне Warszawa", "za визваленне Берліна", "za перамогу nad Германіяй", "za адвагу" іншыя.

Пакуль яшче my можам вислухаць такія гісторыі з перших вуснаў. Jak ważny зберагчи гетую памяць! Жывіце doўга, ветерани.

Пашковіч, Л. Каб мірна жиць, треба помніць / Людміла Пашковіч // Кобрынскі веснік. - 2014. - 2 ліпеня. - С. 2. Iван Аляксеевіч Лясняк з вескі Патрыкі, ветеран Вялікай Айчыннай, Перамогу сустреў u Патсдаме.

Popularny materiał


Komentarz


Nazwa płeć

Poszukiwanie



Our partners