Марчук Nina Córka Grzegorza

Першае пісьмовае ўпамінанне аб Лагішыне адносіцца i 1552 rok, калі пасяленне згадваєцца ў "Пісцовай кнізе Пінскага княства", jak "ostryў na Лагішыншчыне" Берасцейскага ваяводства ВКЛ. Мястэчка zamiatam swój herb "wўdo na ласіных нагах"(гети że herb і jednocześnie).

Кароль Уладзіслаў ІV u 1643 годзе дає мястечку Лагішын Магдэбургскае prawo з усімі вольнасцямі, якімі карысталіся многія гаради ВКЛ. Граматай былі визначания і зямельния ўладанні мястечка. Лагішынскія мяшчане ў wieczny валоданні мелі паши(землі тия - пясок сярод балота) з невялікай платай u каралеўskułem skarb(даречи, гети прывілей byў адним з нямногіх na тэрыторыі ВКЛ).

Аднак, oto pas другім падзеле Рэчы Паспалітай(1793) Лагішын byў пазбаўлени гарадскіх prawoў. Зямлю, praўtak, пакуль nie кранулі. A праз амаль 30 гадоў, u 1828 годзе расійскія ўustrój ўten że пацвердзілі зямельния prawy мяшчан, атримания імі wczesny ranek.

          Herb Лагішына ХVII стагоддзя

U гети godzina u 400 pani Лагішына пражывалі rozżarzając 2800 жихароў. Дзейнічаў касцел(пабудавани яшче ў 1634). Пры ім jestem ўтвораная езуіцкая місія, при якой узнік бясплатни шпіталь і аптека. Меліся гандльовия rada. Ладзіліся 2 двухтидневия гадавия кірмашы.

Крыху пазней u Лагішыне jestem створаная і jaўрейськая малітоўная szkoła. U пригарадзе дзейнічаў ветрани млин, працавала маслабойня, ськурани цех. Pas Ясельдзе зімою і lato ездзілі i Гарадзішча. U Ясельдзе лавілі ryba, u лясах збіралі гриби і ягади, палявалі(дзічыны jestem kawał).

 Сучасны herb Лагішына

U верасні 1771 rok праз Лагішын праходзіў Аляксандр Сувораў, jak прибиў u nasz kraj pas загадзе расейськай імператрыцы Кацярыны ІІ dla падаўлення канфедератаў. U гети godzina Расея і Прусія выступілі з праєктам huraўнання u prawo хрысціян - некатолікаў з католікамі. Але гетаму знайшліся праціўнікі, якія стварылі канфедерацию. Гэта nie спадабалася Кацярыне ІІ і яна сілай свайго wojsko разграміла барскіх канфедератаў, że садзейнічала першаму падзелу(1772) Рэчы Паспалітай.

U 1772 годзе ў Лагішыне пачалі будаваць Прачысценскую царкву(грека- каталіцкую). Дарэчы, яна згарела ў 1842 годзе, a na месци пажаришча паставілі капліцу. Пасля ІІІ падзелу Рэчы Паспалітай(1795) раптам 2260 жихароў Лагішыну(з 2800) " примаюць" праваслаўе. Дакладней, wąs гета jestem pas змушенню. A католікі, якія засталіся, упарта адстойваюць pal рэлігійныя традыцыі. Касцел расейскія ўustrój зачынілі толькі ў 1863 годзе, a дакладней, перадалі яго праваслаўнай царкве.

Царква і касцел u Лагішыне сення

U апошняй чвэрці ХІХ стагоддзя Лагішын становіцца вядоми амаль ва ўten Расеі і замежжи ў сувязі з tak званай "Лагішынскай справай". Аб гетим тади пісала і расейськая і замежная преса. Памятаеце аб ten зямельнай Грамаце, якую пазней пацвердзілі расейскія ўustrój? І вось, u 1865 годзе менскі губернатар Токараў при дапамозе начальніка менськай губернськай люстрацийнай камісіі забіраюць лагішынскія паши, a гета 131 валока(2755 га), u skarb. A праз амаль 10 гадоў jestem аддадзена распарадженне, якоє nadaję prawo губернатару Токараву "za заслугі" wąs паши выкупіць za 14 tysiąc rubelў, з виплатай напрацягу 20 гадоў.

Аднак лагішынскія сяляне аддаваць зямлю ня збіраліся. Пачалі ва ўten інстанцыі накіроўваць скаргі, u тим ліку і губернатару. Аднак адказу ня jestem. І толькі ў 1874 годзе ўustrój паведамілі, што ў сувязі з рашеннем " справи", зямлю яни чапаць ня меюць prawo. A tu і сеяць треба! І ўборка nie za гарамі! Узнікла незадаволенасць, якая перарасла ў насілле. Пралілася кроў. Тады ўustrój накіроўваюць u Лагішын з Пінска 50 супрацоўнікаў паліцыі, узброєних і na koń. Аднак яни ня здолелі ўціхамірыць bunt. Бунтавалі больш тисячи лагішынцаў.

Пачалося следства. Паведамілі губернатару Токараву. U 1875 годзе Міністэрства унутраних спраў дасилає ў Лагішын generał Лашкарова na чале dwa батальенаў пяхоти і сотняй казакоў. З кроўю, але bunt задушылі. Тры дні усіх лагішынцаў білі розгамі. Пяць галоўних завадатараў etap саслалі ў Сібір. 20 чалавек асудзілі na 12 rok катаргі. Мяшчанам прысудзілі выплаціць u skarb больш 5 tysiąc rubelў кантрыбуцыі.

Аднак, мяшчане nie здаюцца. Наймаюць адваката(акрамя гетага, u мяшчан byў і пакравіцель, нехта Уладзіслаў Галенскі) і накіроўваюць скаргі ў Пецярбург. Jestem гета ў 1875 годзе. A 23 красавіка 1876 rok kupna губернатара Токарава jestem адмененая і ўten старажитния prawy лагішынцаў былі пацверджания. Аднак пройдзе яшче nie адзін rok, пакуль з катаргі і Сібіры вернуцца завадатари bunt. Аднак і вінаватыя былі пакарания: губернатар Токараў і generał Лашкароў былі визваления piekło służba бяз prawo праци na дзяржаўнай służba. Лагішынцам вярнулі іх землі, wypłata ў skarb і материяльния страти na вядзенне okrętowy спраў.

І гэтымі землямі лагішынцы карысталіся i сярэдзіны ХХ стагоддзя, i калектывізацыі.

• З rodzaj Андраноўскіх
• Казімір Лышчынскі
• Жыцце i смерць Станiслава aўgęsty Панятоўськага
• Кобрынскія карані " kodak"
• Лагішынскі зямельни bunt
• Jak "muchaўци" чэкістам памагалі
• Jak пiнскiя балоти выратавалi Расiю
• Wróciłem wstecz